Foodie Army » Foodie Army | » restaurant

Pierwsza poznańska porkownia – Wyczesane Porki

Asia — Wed, 02 Sep 2015 21:08:19 +0000

W znajdującym się przy ulicy Wodnej pubie Kriek kilkanaście tygodni temu wprowadzono ofertę gastronomiczną. Wyczesane Porki, bo o nich właśnie mowa, sieją postrach wśród poznańskich burgerowni. W przeciwieństwie do kilkudziesięciu knajpek z burgerami, właściciele Wyczesanych Porków na gwiazdę swojego menu wybrali świnię, a nie krowę. Tzw. szarpana wieprzowina to klasyk kuchni amerykańskiej, ale w zdobywaniu podniebienia Polaków dopiero raczkuje.

*Edit 1.04.2019 – Wyczesane Porki już nie istnieją. Kanapki z szarpaną wieprzowiną możecie zjeść teraz w Mo.Bar

Samo miejsce jest typowym pubem, dlatego panująca tam atmosfera nie sprzyja zaspokajaniu apetytu, ale unoszący się w powietrzu zapach wszystko wynagradza. Pulled porki możecie spróbować w 7 wariantach smakowych: classic, bbq, nachos, cheese, mustard & onion,apple, pineapple i oriental. Niezależnie od wybranych składników każda kanapka kosztuje 15 zł. Decydujemy się na wersję z sosem bbq i sosem musztardowo-miodowym, a do tego zamawiamy frytki belgijskie i piwo. Niewątpliwym plusem tego miejsca jest to, że spróbujecie tam idealnie dobranego alkoholu. Wystarczy szepnąć słówko właścicielowi – Sławkowi, a on bierze sprawę w swoje ręce i perfekcyjnie doradza. Pilsner, lager, porter, pszeniczne, jasne czy ciemne? Wybór jest naprawdę duży. Ale wróćmy do naszego dania. Buła jest wypiekana na miejscu i bardzo chrupka, wypełniona dużą ilością sosu, piklów i prażonej cebulki, naszpikowana po brzegi delikatnym, miękkim i aromatycznym mięsem. Aby osiągnąć taki efekt łopatka wieprzowa najpierw jest marynowana, a kolejne długie godziny pieczona.

Na pierwszy rzut oka porcja porka wydaje się mała, ale uprzedzam to tylko pozory! W kanapce niczego nie brakuje, stosunek ilości mięsa względem innych składników jest zacny. Jednak drugie zamówione przez nas danie – frytki belgijskie nie sprostały naszym oczekiwaniom. Niestety okazały się mało chrupiącą namiastką ziemniaczanego przysmaku. Grubo krojone fryty podawane są z majonezem, w zestawie z burgerem kosztują 20 zł, osobno – 10 zł. Gwiazdą tej kolacji jednoznacznie pozostaje pulled pork.

Niewątpliwym plusem Wyczesanych Porków jest sposób podania. Porki serwowane są na talerzach. Sposobów jedzenia tych specyficznych kanapek jest wiele, można wziąć je „w dwie łapy i do papy” lub delektować się małymi kęsami przy pomocy widelca.

Mimo, że rekomendujemy siedzenie przy nastrojowych stolikach na zewnątrz pubu, Wyczesane Porki to miejsce z naprawdę wyśmienitymi kanapkami, a do tego pubem z ogromnym wyborem piw i gwarancją, że takiej świnki nie skosztujecie nigdzie indziej w Poznaniu.

Wyczesane Porki: Wodna 23/róg Ślusarska w Kriek Belgian

Wspólny Stół – tu spotyka się miłość do ludzi i jedzenia

Asia — Mon, 24 Aug 2015 13:42:13 +0000

Zaledwie kilka dni temu odbyło się otwarcie nowego miejsca w kulinarnym zagłębiu Poznania – Śródce. Restauracje i kawiarnie wyrastają tam jak grzyby po deszczu.

Z każdego rogu ulicy unoszą się aromatyczne zapachy. Jednak restauracja Wspólny Stół w odnowionej kamienicy z 1906 roku to miejsce wyjątkowe – nie za sprawą oryginalnego menu czy designerskiego wystroju. Jest to po części przedsiębiorstwo, a po części organizacja obywatelska. Miłość do jedzenia spotyka się tu z chęcią wsparcia grup ludzi zagrożonych wykluczeniem społecznym i zawodowym.

Zespół Wspólnego Stołu tworzą studenci zafascynowani ideą slow food, zawodowcy z branży gastronomicznej i długotrwale bezrobotne kobiety. Praca w spółdzielni socjalnej daje im możliwość aktywizacji społecznej i zawodowej, pozwala na utrzymywanie dochodów i podniesienie kwalifikacji.

Wspólny Stół obala stereotypy. Jest profesjonalnie, nowocześnie i modnie. Restaurację cechuje przytulne wnętrze. W samym sercu króluje 5 metrowy dębowy stół, przy którym można zarówno integrować się z nieznajomymi, jak i dobrze zjeść. W menu znajdziecie przysmaki kuchni polskiej w nowatorskim wydaniu m. in. golonkę z ryżem jaśminowym i włoską kapustą, schab z grenolatą ziołową i białą kiełbasą i lokalny przysmak – pstrąga kiekrzańskiego. Wszystkie dania tworzone są z produktów ekologicznych z gospodarstwa Fundacji Barka w Chudobczycach. Ono również prowadzone jest na zasadzie przedsiębiorstwa społecznego. Osoby tam pracujące zostawiły za sobą bezdomność, bezrobocie, uzależnienie czy zakład karny. Podopieczni Fundacji w zajmują się uprawą roślin i hodowlą zwierząt gospodarstwie liczącym niemal 460 h.

Działalność tego typu staje się coraz popularniejsza. Na podobnych zasadach działa londyńska restauracja Jamiego Olivera Fifteen, w której słynny kucharz bierze pod swoje skrzydła młodych ludzi i pomaga im zdobyć doświadczenie zawodowe. Nie jest to także pierwsza tego typu inicjatywa w Poznaniu. Od niespełna dwóch miesięcy przy ulicy Nowowiejskiego 15 działa Dobra Kawiarnia, którą współtworzą osoby z niepełnosprawnością intelektualną. Wiele osób z tej grupy, pomimo przygotowania zawodowego oraz chęci do podjęcia pracy, nie ma możliwości zaistnienia w roli pracownika. Pomysł udało się zrealizować dzięki finansowaniu społecznościowemu, ale Poznaniacy okazli wsparcie nie tylko w wpłatach na konto projektu, ale również w licznych odwiedzinach, co pozwala kawiarni prężnie funkcjonować.

Cel jest szczytny, dlatego odwiedzając Poznań, koniecznie zasiądźcie przy Wspólnym Stole.

Letnia karta w Nifty No. 20

Asia — Tue, 04 Aug 2015 07:51:51 +0000

Kilka dni temu skorzystaliśmy z zaproszenia do restauracji Nifty No. 20 na degustacyjną kolację złożoną z dań, które są serwowane w najnowszej, letniej karcie.

Było to niecodzienne wydarzenie, ponieważ kolacja odbyła się przy tzw. community table. Idea wspólnego stołu jest niezwykle prosta. Wyobraźcie sobie co się stanie jeśli posadzicie przy stole 12 nieznających się wcześniej osób i podacie im 7 dań i 7 lampek różnych win… Świetny wieczór gwarantowany! Zasiedliśmy przy dwunastoosobym stole w gronie dziennikarzy i blogerów, by wspólnie testować potrawy przygotowane przez szefa kuchni Jakuba Ignysia. Dania z nowej karty charakteryzuje lekkość i seznonowe składniki. Na talerzach goszczą polskie zioła, owoce morza i kurki. Jednak w pozornie prostych i minimalistycznych daniach przemycono nutkę fantazji i awangardowe pomysły. Wszystko przygotowywane jest ze składników najwyższej jakości, to widać i czuć!

O Nifty przy okazji ostatniej wizyty pisaliśmy tak: to restauracja, kawiarnia i bar w jednym. Wnętrze jest zarówno eleganckie jak i przytulne. Pełno w nim klasycznego drewna i jednocześnie designerskich detali. Nie poczujesz tam sztywnego zadęcia, atmosfera jest niezobowiązująca. Mają również bardzo przestronne patio, które jest osłonięte budynkami na tyle aby odizolować gości od miejskiego zgiełku, ale nie od promieni słońca, w których jest wręcz skąpane. Jest ekstra. Obsługa lokalu również nie odstępuje od standardu. Wszyscy mili, uśmiechnięci, a co najważniejsze dla nas, dobrze zorientowani w tym co jest w menu i na stołach.

Na początek pyszny aperitif na zaostrzenie apetytyu, czyli orzeźwiający aperol.

Amuse bouche, czyli tzw. czekadełka: wypiekana na miejscu bruschetta z pomidorami i zielonym pesto z polskich ziół, tatar z tuńczyka z majonezem sojowym i schab z morelą.

Przystawka: smażony kozi ser w cieście filo z ostrym sosem pomidorowo-paprykowyw.

Mój zdecydowany faworyt: robione na miejscu tagliatelle aglio olio z kolendrą, pietruszką, oliwą chilli i krewetkami.

Risotto z owocami morza: ryż z szafranem, sosem ostrygowym, a do tego kalmary, małże i krewetki.

Cielęcina w sosie własnym ze szpinakiem i kurkami, zawinięta w naleśnik.

Soczysty stek z polędwicy wołowej z pieczonymi ziemniaczkami i warzywami

Deser I: pudding – ryż na mleku z owocami i sosem malinowo-truskawkowym

Nietypowy deser nr II: dojrzewający ser Manchego z morelami, przełamany oliwą truflową.

Spróbowaliśmy win francuskich, niemieckich, hiszpańskich, włoskich, a nawet z RPA.

Do każdego dania sommelier dobrał odpowiedni alkohol, ponieważ kolacja degustacyjna w Nifty no. 20 to nie tylko siedem dań, ale także siedem rodzajów win. Tak skomponowany posiłek zaspokoi każdy głód. Zresztą sam szef kuchni przyznał nam się, że jego misją, niezależnie czy przygotowuje zestaw lunchowy, czy kolację z kilku dań jest, aby gość nie wyszedł głodny.

Niezobowiązująca atmosfera restauracji, kameralne grono i wyśmienite jedzenie to gwarancja udanego wieczoru. Już 13 sierpnia również Wy będziecie mieli możliwość by zasiąść przy drewnianym stole i rozpieszczać swoje kubki smakowe. Odwiedźcie Żydowską 20, czekamy na Wasze opinie

Koszt kolacji z menu degustacyjnymto 199zł/osoba.

Kombinat – polski tapas bar w sercu Jeżyc

Asia — Mon, 06 Jul 2015 17:09:46 +0000

W odpowiedzi na trend kuchni roślinnej w Poznaniu przybywa miejsc serwujących kuchnię wegańską i wegetariańską. Jednym z miejsc, w których karmią zarówno mięsożerców, jak i jaroszy jest Kombinat na tętniącej życiem Kościelnej. Zjemy tu zdrowe i świeże małe dania, na zimno i na ciepło. Wypisane na tablicy potrawy i napoje niemal codziennie są aktualizowane. Jest w czym wybierać. Znajdziecie tu wariacje na temat kanapek, sałatki, zupy i inne przystawki, a do tego wszystkiego domowe, organiczne lemoniady i wina. Słyszałam o tym miejscu wiele dobrego, więc moje oczekiwania przed pierwszą wizytą były wysokie.

Pierwszą rzeczą, która rzuciła mi się w oczy jest ciekawa identyfikacja wizualna lokalu. Minimalistycznie, a jednak z pomysłem, tak jak lubię Szyld przyciągnął nie tylko mnie, bo w piątkowe popołudnie w środku nie ma już wolnych stolików. Na szczęście przed lokalem zadbano o kilka dodatkowych miejsc, przy których można konsumować na świeżym powietrzu. Siedzieliśmy na zewnątrz, w związku z tym nie będę pisać o wystroju knajpki. Skupmy się na tym co w restauracji najważniejsze – jedzeniu.

Zacznijmy od pyzy z karkówką (3zł). Nie spodziewajcie się kluchy pływającej w pieczeniowym sosie. Pyza wygląda jak… burger! Przekrojona na pół, skrywa w środku kawałki lekko pikantnej karkówki i czerwoną kapustę. Mniam! Klasyczne, tradycyjne, polskie danie zaaranżowane do nowoczesnej formy.

Mój absolutny hit to kotleciki szpinakowo-jaglane (3zł). Niełatwo mi opisać ich smak, bo nie wiem do czego można go porównać, to po prostu trzeba spróbować. Są delikatne i mięciutkie. Zdecydowanie zaspokoją apetyt tych, którzy mają sentyment do mielonych, ale z różnych przyczyn preferują wersje bezmięsne. Kotleciki podane są z bagietką i prostą sałatką – rukola, liście szpinaku i dobry dressing.

Wyrazisty winegret pojawia się też w sałatce z kurczakiem (3zł) i robi całemu daniu znakomitą robotę. Nie mam zastrzeżeń. Jak na danie za kilka złotych to kawałków kurczaka jest w nim stosunkowo dużo,a poza tym są soczyste i konkretnie doprawione.

Niestety wołowina burito (5zł) nie wzbudza we mnie tak pozytywnych uczuć. Danie było trochę mdłe, a wołowiny jest w nim jak na lekarstwo.

Wrażenie z pierwszej wizyty jest takie, że na pewno się polubimy. Mimo, że konkurencja wśród lokali w sercu Jeżyc jest ogromna, widzę w tym miejscu spory potencjał. Wystarczy nieco skrócić czas oczekiwania i bardziej wyszkolić obsługę. Jest pysznie, z fantazją i niedrogo, a potrawy cieszą oczy i podniebienie. Ceny wszystkich dań wahają się pomiędzy 3, a 5 zł, dlatego zdecydowanie nie nadwyrężają studenckiego budżetu. Za 4 dania i lampkę wytrawnego, białego wina zapłaciłam 17zł.

P.S. Tak, to prawda, że kelnerką jest tam Mania z „Przepisu na życie” :)

Jeśli chcesz być na bieżąco z nowymi postami, już teraz polub naszą stronę na Facebooku :)

Tapasta – kuchnia pełna miłości i makaronów

Asia — Thu, 25 Jun 2015 12:57:01 +0000

Kolejka do Manekina stoi jak zawsze, ale tuż obok kultowej naleśnikarni powstała właśnie urocza restauracja Tapasta, w której zjecie zarówno makarony domowej roboty, jak i przekąski. Restauratorzy rzadko decydują się na czasochłonny, własny wyrób makaronów, dlatego tym bardziej jest to ewenement na poznańską skalę.

Miejsce jest bardzo przytulne, wpisuje się w obecne trendy, choć próżno szukać tam menu wypisanego kredą. Tuż przy kasie eksponowane są tapas. Wybór jest dość spory: od ciecierzycy na ostro z jarmużem, przez rostbef z sosem z tuńczyka i kaparów, aż po kalmary z czosnkiem i pietruszką. Ceny też dość przystępne – najdroższa przekąska kosztuje 7 zł. Wybieramy chorizo z grillowaną papryką i ziemniaczkami. Hiszpańska kiełba i polskie pyry, czemu nie? Z pozoru proste danie, ale składniki wysokiej jakości robią swoje.

Przejdźmy do makaronów. Na pierwszy ogień idzie ravioli z duszoną łopatką (5 sztuk – 24 zł). Podobno łopatka do tych włoskich pierożków duszona jest przez 4h. Smaczne nadzienie to nie wszystko, zachwycamy się przede wszystkim cieniutkim ciastem i konkretnie pomidorowym sosem, który rewelacyjnie podkreśla ich smak.

Jeśli dotarliście do tego miejsca to chwila przerwy i… łyk lemoniady. Jest w czym wybierać: ogórkowa, z pędów sosny i pomarańczy czy z czarnego bzu z mięta i cytryną? Niech będzie ta ostatnia. Duża karafka kosztuje zaledwie 5 zł, a smakuje i wygląda obłędnie.

Bardzo lubię połączenie makaronu z łososiem i szpinakiem, ale w Tapasta odkryłam smak, który śmiało może z nim konkurować. Moje danie to tagliatelle z łososiem i fenkułem (19 zł). Nie dość, że niezwykle ładnie i apetycznie to wygląda, to na dodatek miękka rybka idealnie łączy się z lekko anyżkowym smakiem tego nieco pomijanego w Polskiej kuchni warzywa.

Jeśli szukacie miejsca na szybki obiad w centrum, trafiliście idealnie. Na nasze makarony czekaliśmy zaledwie kilkanaście minut. Jest pysznie i stosunkowo niedrogo. W Polsce kultowych barów tapas jest jak na lekarstwo, a pasjonatów hiszpańskiej i włoskiej kuchni nie brakuje. Jeśli również uważasz się za konesera smaków słonecznego Południa, zaufaj nam i koniecznie wpadaj na Kwiatową i odwiedź Tapasta.

Jeśli chcesz być na bieżąco z nowymi postami, już teraz polub naszą stronę na Facebooku :)

Nifty No.20

Asia — Sat, 09 May 2015 21:23:58 +0000

Dostąpiliśmy zaszczytu, aby przedpremierowo spróbować menu Nifty No. 20, które już od poniedziałku będzie serwowane w ramach poznańskiego Restaurant Week. Restauracja ta była na wysokiej pozycji na liście miejsc, które koniecznie musimy odwiedzić, dlatego ochoczo przystąpiliśmy do degustacji.

Ogólnopolskie święto gastronomii Restaurant Week potrwa od 11 do 17 maja i odbędzie się w 5 polskich miastach. Organizatorzy zapewniają, że jest to festiwal wyróżniających się restauracji , który pozwala świętować rosnący poziom polskiej sceny gastronomicznej, która niczym nie odstaje od światowych standardów. Musimy przyznać im rację, bo odwiedziliśmy już 5 restauracji biorących udział w poznańskiej edycji (Wieniawskiego 5, Rico’s Kitchen, Papierówkę, Warto nad Wartą i Rację Mięsa) i z każdej z nich wróciliśmy zachwyceni. Festiwalowe menu kosztuje 39zł i składa się z przystawki, dania głównego i deseru. Rzadko zamawiamy, aż 3 dania, dlatego jest to świetna okazja, aby posmakować czegoś więcej w bardzo przystępnej cenie. Majowe poznawanie nowych miejsc i smaków musicie jednak zaplanować już teraz. Rezerwację należy składać na stronie www.restaurantweek.pl

Nifty No.20 to restauracja, kawiarnia i bar w jednym. Wnętrze jest zarówno eleganckie jak i przytulne. Pełno w nim klasycznego drewna i jednocześnie designerskich detali. Nie poczujesz tam sztywnego zadęcia, atmosfera jest niezobowiązująca. Mają również bardzo przestronne patio, które jest osłonięte budynkami na tyle aby odizolować gości od miejskiego zgiełku, ale nie od promieni słońca, w których jest wręcz skąpane. Jest ekstra. Obsługa lokalu również nie odstępuje od standardu. Wszyscy mili, uśmiechnięci, a co najważniejsze dla mnie, dobrze zorientowani w tym co jest w menu i na stołach.

Szef kuchni, Jakub Ignyś, opowiedział nam o jedzeniu przygotowywanym z wielką pasją. Podczas komponowania menu postawił na lokalne i sezonowe produkty najwyższej jakości. Potrawy, których mieliśmy okazję kosztować są przykładem klasycznych dań kuchni europejskiej, w przygotowaniu których zastosowano nowoczesne techniki gotowania.

Ucztę rozpoczęliśmy oficjalnym festiwalowym drinkiem: martini bianco z tonikiem i limonką. To letnie, przyjemne i delikatne połączenie, będzie serwowane w wyjątkowej cenie – zaledwie 8zł. W smaku troszkę jak mohito, troszkę jak po prostu martini. Jako, że pogoda tego dnia była wyjątkowo upalna – wszędzie zapowiadano burzę stulecia, która się suma sumarum nie wydarzyła, drink podpasował idealnie.

Festiwalowe menu na przystawkę przewiduje gravlax z łososia, malinowe coulis i miks sałat. Brzmi abstrakcyjnie? Już śpieszymy z pomocą. Specjał kuchni skandynawskiej – gravlax to marynowany w grubej soli, pieprzu i koprze łosoś, a coulis to zredukowany sos z przetartych przez sito owoców, słodzony glukozą. Uwielbiam kombinacje mięsa z słodkim sosem, jednak był to pierwszy raz, kiedy zetknęłam się z połączeniem owocowego dressingu z rybą. Świeże listki przeróżnych sałat skropiono winegretem z wyraźnie wyczuwalną nutką gorczycy. Byłam zadziwiona tym, jak wszystkie smaki idealnie ze sobą współgrają. Kompozycja, która nie tylko świetnie wygląda, ale i zjawiskowo smakuje.

Danie główne to polędwiczka wieprzowa z młodymi ziemniakami, pieczoną marchewką i zielonymi szparagami. Gdy tylko zobaczyłam te sezonowe warzywa, na mojej twarzy pojawił się uśmiech. Degustacja w Nifty No.2o była dla mnie pierwszą okazją, aby zjeść w tym sezonie szparagi. Danie było przepyszne. Obawiałam się, że tak dobrze wypieczone mięso może być troszkę suche, ale byłam mile zaskoczona jego kruchością i miękkością. Tak przygotowana polędwiczka zasługuje na słowa zachwytu, a całość na miano idealnego wiosennego obiadu.

To jednak nie był koniec, z każdym kolejnym daniem emocje rosły. Punkt kulminacyjny nadszedł wraz z deserem. Zapach palonego masła otulał mus z gorzkiej czekolady, który w głębi skrywał delikatny, śmietankowy smak serka mascarpone, całość skąpana w sosie toffi. Deser – poezja, który uszczęśliwi każdego łasucha. Mogłabym jeść to codziennie w co najmniej podwójnej porcji.

Jeśli szukasz miejsca, w którym możesz dobrze zjeść, Żydowska 20 to właściwy adres. Jest smacznie i jest fancy. Zabierz z sobą randkę, klienta na spotkanie albo rodzinę. Nie daj się zmylić przesądowi, że przy-hotelowe restauracje są nudne i do przesady drogie. Ta nie jest. Ba, stanowi pełne dla tego przesądu zaprzeczenie. Więc niezwlekaj, wskakuj na http://poznan.restaurantweek.pl i rezerwuj miejsce. Koniec końców 39 za takie smakołyki to nie tak dużo!

Nifty No.20, ul. Żydowska 20

Jeśli chcesz być na bieżąco z nowymi postami, już teraz polub naszą stronę na Facebooku :)

Zielona Weranda – poznańska perełka?

admin — Tue, 28 Apr 2015 10:01:24 +0000

Poznańskie Werandy są już swoistą marką. Od ponad 15 lat rodzina państwa Ponińskich dba o to, abyśmy mogli zaznać chwili relaksu i spokoju przy dobrej kawie będąc zupełnie w centrum miasta.Pod szyldem Weranda Family znajdują się nie tylko trzy restauracje: Weranda Caffe, Zielona Weranda caffe&ristorante, Weranda Lunch & Wine, ale również sklep z domowymi przysmakami Weranda Deli & Gitfs i wakacyjna miejscówka w parku przy Starym Browarze – Weranda Take Away (nie możemy się już doczekać imprez z cyklu Lazy Sundays <3) .

Dwa tygodnie temu odwiedziliśmy Zieloną Werandę. Wystarczy przejść zaledwie jeden korytarz Bazaru Poznańskiego, aby z tętniącej życiem ulicy Paderewskiego przenieść się do magicznego wnętrza. Restauracja jest spora,ale składa się głównie z małych stolików, dzięki którym możecie poczuć przytulną, intymną atmosferę. Spragnionym obcowania z naturą polecamy miejsce w bajkowym ogrodzie. Podobno to tam przed zgiełkiem miasta ukrywają się zakochani. Pomimo, że obydwoje uwielbiamy tłoczne miejsca, wyjątkowo udzielił nam się inny klimat i postanowiliśmy zjeść kolację ze znajomymi w tym nastrojowym miejscu.

Oryginalny wystrój jest wynikiem dbania o najmniejsze szczegóły. Na każdym stole stoi wazon ze świeżymi kwiatami,a na półkach migoczą małe lampioniki. Z sufitu zwisają ręcznie robione dekoracje, które zachwycają kreatywnością i starannością wykonania. Bajeczne kompozycje zdobiące restauracje Weranda Family kilka razy w roku przechodzą totalną metamorfozę.

Wieczorną ucztę zaczęłam od kubka gorącej herbaty z konfiturą wiśniową, kardamonem i cytryną. Uroczo podany napój nie tylko świetnie rozgrzewa, ale również pobudza apetyt. Menu w Werandzie jest dość obszerne, jednak restauracja głównie słynie z wypiekanych na miejscu słodkości i sałat. My wybraliśmy się tam na kolację, dlatego tym razem zrezygnowaliśmy z ciast. Na przystawkę zamówiliśmy chrupiącą bruschettę z ziołami (18zł).

Następnie zamówiłam sałatkę (30zł). Ułożony na lodowej sałacie grillowany kurczak polany ciepłym sosem Bearnaise z zielonym pieprzem figurował nad klasycznymi pomidorami i ogórkiem , a wszystko to przełamane było słodkim akcentem – suszonymi śliwkami i winogronami. Do sałaty podano mi również pieczywo i firmowy sos winegret.

Kuba zamówił polędwiczki wieprzowe (37zł). W menu doczytaliśmy, że aby zachować delikatny smak mięsa, marynują je tylko w świeżych ziołach i oliwie z dodatkiem morskiej soli i świeżo mielonego pieprzu. Niestety Kuba nie był zachwycony. Jego zdaniem danie było zbyt mało wyraziste. Nie jestem pewna czy spowodował to brak przypraw, czy może uwielbienie smaków kuchni meksykańskiej.

Po jedzeniu kontynuowaliśmy spotkanie w miłym gronie w towarzystwie butelki aromatycznego, wytrawnego wina. Podsumowując, polecamy wypad do Werandy wszystkim, którzy jeszcze nie mieli okazji tego zrobić – jest to absolutnie must-see podczas wizyty w Poznaniu. Weranda jako kawiarnia zdecydowanie należy do poznańskiej czołówki, jako restauracja też daje radę, jest to odpowiednie miejsce na zaspokojenie małego głodu wyjątkową sałatką. Mimo, że ceny nie należą do najbardziej przystępnych, kolacja w Werandzie jest ujmującym doświadczeniem.

Zielona Weranda Caffe & Ristorante, ul. Ignacego Paderewskiego 7

Polub nas na Facebooku!

Racja Mięsa – witajcie w świątyni mięsożerców

admin — Tue, 14 Apr 2015 14:40:24 +0000

Jest na Szewskiej takie miejsce, które nazywają świątynią mięsożerców. Miejsce, gdzie zanim skosztujesz, zastanowisz się dwukrotnie, czy zrobiłeś już zdjęcie Twojego talerza #foodporn. Miejsce, gdzie pierwszy i każdy kolejny kęs mięsiwa stanie się celebracją dobrego jedzenia w najczystszej postaci. Miejsce, do którego najpierw wyskoczysz z kolegami, a później… i tak wrócisz tam z dziewczyną. Albo na odwrót. Drogi Czytelniku, jeżeli jeszcze nie wiesz o czym mowa, to na pewno jeszcze nie gościłeś w poznańskiej Racji Mięsa.

*Edit 1.04.2019 – restauracja Racja Mięsa już nie istnieje

Jest to stosunkowo nowa knajpa zlokalizowana na ulicy Szewskiej. Tym, dla których tak jak dla mnie, nazwy i lokalizacje ulic okalających Stary Rynek są proste niczym budowa czołgu T-54, śpieszę z pomocą – to ta sama, na której znajdziecie chociażby Muchos Patatos (~~jest~~ było idealnie na przeciwko). Racja Mięsa to miejsce, w którym świetny smak zawdzięcza się nie tylko umiejętnościom szefa kuchni, precyzji wykonania, ale także świetnej jakości składników wprost od lokalnych dostawców. Spora racja mięsa na talerzu wywołuje uśmiech każdego klienta, a już po pierwszej degustacji tatara przeszywa Cię dreszcz i nachodzi ochota na więcej.

Menu jest stricte mięsne, nie powala swoją obszernością, chociaż w porównaniu do wielkości lokalu wydaje się niesamowicie przepastne. Dominują w nim potrawy z wieprzowiny i wołowiny, choć miłośnicy podrobów, drobiu czy dziczyzny również znajdą coś dla siebie. Dużym powodzeniem cieszą się wyrabiane na miejscu pasztety łączone np. ze smakiem białej czekolady czy mrożonej limonki. Można także spróbować prawdziwego schabowego z kością, polędwiczki z dzika w sosie porto, czy boeuf Strogonow. Jest też burger, droższy niż w wielu burgerowniach ale za to w stu procentach z prawdziwego mięsa – chociaż to ostatnie zdanie słyszeliśmy wszyscy chyba już wszędzie. Pozycją z menu, która definitywnie zasługuje na uwagę (ba! błędem było by jej nie zamówić) jest tatar w kilku odmianach, ale o tym później. Znalazłem też desery – te okazały być się największym zaskoczeniem – w nich także znajdziecie mięso!

Wnętrze restauracji określiłbym jako stosunkowo nieduże, ale urządzone z pomysłem. Jak na nową knajpę przystało – jest modernistycznie, po części surowo, z zaledwie odrobiną kolorów, ale przede wszystkim jest tam przytulnie. Głównego kolorytu nadaje cegła i porozwieszane grafiki podzielonych na kawałki świnek i krówek – świetny pomysł na edukowanie klientów z jakiej części zwierzęcia pochodzi nasze danie. Osobiście ciekaw jestem jak zda egzamin posiadania trzech małych stolików i jednego dużego „community table”, przy którym zmieści się więcej ludzi niż przy pozostałych razem wziętych. Rozwiązanie iście amerykańskie, stosowane w knajpach, w których okres oczekiwania na rezerwację stoliku dla dwojga jest długości kalendarza adwentowego.

Na kolejny plus zasługuje moim zdaniem obsługa. Pani kelnerka była sympatyczna, bardzo dobrze i merytorycznie przygotowana nie tylko z zakresu dań, ale doskonale doradziła nam z wyborem wina, była nienachalna, ale jednocześnie obecna na każde nasze wezwanie. Przejdźmy jednak do tego z czego najbardziej słynie Racja Mięsa, czyli tatara.

Befsztyk tatarski bo taka jest jego pełna nazwa w Racji Mięsa – nie należy do najtańszych (25zł) – ~~ponad dwa razy droższy niż te sprzedawane w popularnych shotbarach na Starym Rynku, ale zapewniam Was, że jest ponad dziesięć razy lepszy~~. Po krótkim zastanowieniu stwierdziliśmy, że tatar z Racji Mięsa ma się do tych, które próbowaliśmy wcześniej, tak jak sportowe samochody do stanu polskich dróg. Jest to niebo w gębie. Najlepszy jaki jadłem. Dodatkową frajdą była możliwość oglądania w jaki sposób owy tatar dla mnie powstaje – przy barze znajduje się specjalne miejsce, przypominające posterunek Sushi Mastera, w którym widać jak kucharz ręcznie SIEKA polędwicę wołową. Tatar siekany to tatar lepszy, taka wersja premium tego z pozoru prostego dania – siekanie zapewnia mu konsystencję nieosiągalną dla maszynki do mielenia. Podczas naszej wizyty w Racji wybierać mogliśmy spośród czterech wariantów tatara: klasycznego, swojskiego, japońskiego i bawarskiego. Zamówiliśmy te dwa ostatnie. Wczoraj w menu pojawiła się nowa opcja - tatar wiosenny. Brzmi i wygląda bardzo apetycznie!

Tatar Japoński, którym restauracja wygrała zeszłoroczną edycję Culinary Festu wygląda jak sushi maki. W rolce z polędwicy wołowej znajdziecie sos sojowy, sezam i galaretkę ze świeżego soku pomarańczowego. Natomiast tatar bawarski to siekane mięso z surową cebulką, chipsem z bekonu i gorącą bagietką. Przyzwyczajony do klasycznego tatara początkowo miałem wrażenie, że brakuje mu ogóreczka, jednak werdykt jest prosty – najlepszy jaki w tym mieście uświadczycie, a jeżeli jeszcze zamówicie do niego jakiegoś Pilznera to oszalejecie z radości!

Nasza znajoma na przystawkę zamówiła brownie z polewą czekoladową. W każdym razie ja tak myślałem, w momencie, gdy podano jej danie. Okazała się to być całkiem konkurencyjna w stosunku do tatara przystawka: pasztet z gęsich wątróbek z winną galaretką, żurawiną, migdałami i sokiem buraczanym. Koleżanka zachwycona eleganckim podaniem nieustannie chwaliła wyrafinowany smak pasztetu, gdzie ja w ciszy tryumfowałem z powodu wynalezienia techniki na wciśnięcie jedzenia w mojego bratanka, młodego z gatunku „nie-jadków”. Muszę tego spróbować.

Asia na danie główne zamówiła burgera z polędwicą wołową. Jak wiecie w Poznaniu burgerowni z wyśmienitymi kanapkami nie brakuje. Ta z Racji Mięsa co najmniej dorównuje konkurencji. Klasyczny burger bez udziwnień: mięso faktycznie jakieś lepsze, z cebulką, stopionym serem, ogórkiem i dobrą bułą. Na pierwszy rzut oka porcja wydaje się niewielka, ale po tak sycącej przystawce nawet bardzo głodna kobieta nie byłaby w stanie zjeść większej.

Stek z polędwicy wołowej w sosie z czerwonego wina i tymianku, babka ziemniaczana, sałatka ze szpinaku i boczku. To nazwa, na którą się ślinię po dzień dzisiejszy. Do tej pory Wieniawskiego 5 zaserwowało nam najlepszy stek w tym mieście. Do tej pory… Stek absolutnie prosty w smaku, żadnych fanaberii – mięso kąpane w marynatach na bazie wina i ziół. Do tego szczypta pieprzu, gałka muszkatołowa, liść laurowy, papryka, ewentualnie majeranek czy rozmaryn. Podane bardzo ładnie, wysmażone na idealne medium, dokładnie tak jak zamawiałem. Sałatka ze szpinaku i boczku była kombinacją, którą spróbowałem po raz pierwszy, od razu dodam, że na pewno nie ostatnim. Do tego wszystkiego wytrawne czerwone wino, którego przyznam się bez bicia po steku nie pamiętam nazwy. Ale jak wspominałem, nie bójcie się pytać kelnerek – znają się na rzeczy!

Zapytacie o ceny? Postawmy sprawę jasno – polędwica wołowa do najtańszych nie należy i to przede wszystkim trzeba mieć na uwadze zamawiając w Racji Mięsa. Mówimy to dlatego, bo naszym zdaniem ceny nie są ani wysokie, ani niskie. Z jednej strony za przystawkę, danie główne i wino trzeba liczyć przynajmniej stówkę na głowę, ale z drugiej, biorąc pod uwagę jakość dań i ceny samych składników wydaje się być dość przystępnie.

Jako werdykt powiemy tak: jeżeli najlepszy tatar w mieście, naturalne składniki i fakt, że Poznań w końcu dorobił się prawdziwej świątyni mięsa nie robią na Was wrażenia Was omijajcie Rację Mięsa szerokim łukiem. W każdym innym przypadku, niech będzie to obowiązkowe miejsce na Waszej kulinarnej mapie miasta. Jak zawsze na Wasze doświadczenia i opinie czekamy w komentarzach!

Jeśli chcesz być na bieżąco z nowymi postami, już teraz polub naszą stronę na Facebooku :)

Do startu, gotowi, START!

Asia — Sun, 22 Mar 2015 15:23:24 +0000

Wilda, jedna z najstarszych dzielnic Poznania, początkowo będąc osobną wsią i kolonią robotniczą, później pełną życia częścią miasta, aby pod koniec zostać zdominowana przez wesołych chłopaków z tatuażami „JP na 100%” dziś przeżywa swój renesans, także kulinarny.

Pisaliśmy już dla was o Suszonych Pomidorach. Nadszedł czas na Start. Nakarmią tam zarówno wegan jak i miłośników mięsa, a przy tym zrobią to przede wszystkim zdrowo. Restauracja znajduje się na przeszklonym parterze bloku u zbiegu ulic Spadzistej i Różanej. Wybraliśmy się tam w porze obiadowej. Po przestudiowaniu karty doszliśmy do wniosku, że chyba jednak źle trafiliśmy. Owszem, w karcie znajduje się kilkanaście pozycji, a omlet, jaglanka czy kanapki są świetne, ale nie są w stanie zaspokoić popołudniowego głodu. Na szczęście w Starcie każdego dnia możecie też skosztować innych dań autorskiej kuchni – zaczynając od wege kotletów, poprzez kaszotto, a nawet golonki. Tydzień temu serwowano pomidorową z kaszą perłową, ogórkową, panierowaną cukinię z maślanym ryżem i gulasz z polędwiczek z kaszą. Byliśmy bardzo głodni, dlatego zamówiliśmy wszystko.

Zanim przejdziemy do wrażeń smakowych, kilka słów na temat samego miejsca. Po pierwsze charakteryzuje je designerski wystrój za który odpowiada R2D2 Kolektyw. Kuchnię zabudowano m.in. blachą czy regałami magazynowymi. Stumetrowe wnętrze jest bardzo jasne, przestronne, ale jednocześnie przytulne. Po drugie warto wspomnieć o rzadko spotykanej, ciepłej i przyjaznej atmosferze, którą tworzą pracujący tam ludzie i biegający wśród nietypowych, drewnianych mebli piesek Fafik.

Jak powszechnie wiadomo, jemy oczami, dlatego ogórkowa już na starcie zyskała moje uznanie. Zupa klasyk – z kawałkami ziemniaków i koperkiem. Pomidorowa zamówiona przez Kubę, spełniała wszystkie jego standardy. Odpowiednio ciepła, dobrej konsystencji z kawałkami pomidorów. Na dworze przebijało się pierwsze wiosenne słońce, więc kwiatki, którymi udekorowana była zupa przywodziły na myśl nadchodzące ciepłe dni. Pech chciał, że chłopak był głodny, a kasza w jakiejkolwiek postaci nie jest jego Numero Uno. Jednak dodanie klasycznych lanych klusek do tej zupy uczyniłoby z niej swoiste arcydzieło.

Zachwyty zaczęły się jednak wraz z nadejściem drugiego dania. Nie jestem weganką, ale bardzo lubię kuchnię roślinną. Miękka cukinia otulona chrupiącą panierką z bułki tartej i maślany ryż to połączenie idealne. A do tego na moim talerzu znalazła się również niesamowita sałatka z botwinki, rzodkiewki, pomidorków koktajlowych, kawałków pomarańczy i czerwonej cebuli.

Jak wiadomo, kasza i gulasz idą w parze tak dobrze jak Bonnie i Clyde. Na tyle dobrze, że drugie danie w postaci kaszy perłowej oblanej gulaszem z polędwiczek z dodatkiem tej samej pysznej sałatki, która znalazła swoje miejsce u boku cukinii, posunęło kaszę o kilka oczek w górę, jeszcze nie Numero Uno, ale naprawdę smacznie! Sam gulasz, który jako potrawa przywędrował do Kraju Polan z węgierskich pastwisk, prezentował się świetnie, smakował jeszcze lepiej – dobrze doprawione mięciutkie mięso i gęsty sos.

Podsumowując z START’u wychodziliśmy bardzo zadowoleni i należycie nakarmieni. Lokalizacja super, niby Wilda, a i tak samo centrum. Jest ładnie, smacznie i po prostu fajnie! Taka błoga sielanka, tylko w dobrym tonie. Więc nie czekajcie tylko Startujcie na śniadanie lub chociaż na kawę, bo menu mają obfite, a jeżeli słońce chyli się bardziej ku zachodowi to zawsze możecie sprawdzić co serwują na obiad na ich fanpage’u – nie będziecie zawiedzeni!

START

Górna Wilda 74/63

Na Winklu – restauracja w kawiarnianym klimacie

Asia — Mon, 16 Feb 2015 17:17:40 +0000

Tłusty czwartek. Dla jednych dzień ten rozpoczyna ostatni tydzień karnawału, dla innych oznacza góry pączków, portale społecznościowe zdominowane są przez lawinę zdjęć słodkości, najczęściej z załączonym jakże słynnym sloganem „pójdzie w cycki”, a poranne wydania wiadomości lokalnych zawsze zawiera krótki i często taki sam reportaż o tym jak pączki się smaży. Na Wikipedii już w drugim zdaniu czytamy, że „w Polsce oraz w katolickiej części Niemiec, wedle tradycji, w tym dniu dozwolone jest objadanie się”. Nie od dziś także wiadomo, że nie samymi pączkami człowiek żyje!

Tegoroczny tłusty czwartek zbiegł się z wydarzeniem, równie ciekawym, jednak stanowczo nie tak medialnym – a szkoda! Otóż w jednym z urokliwych śródeckich zaułków otwarta została nowa restauracja Na Winklu. Wybraliśmy się tam jako jedni z pierwszych klientów, aby skosztować dań kuchni polskiej. Skosztować to też takie PR’owe zdanie, objadać się jak na tłusty czwartek przystało! Restauracja mieści się w lokalu niegdyś zajmowanym przez Chichot Cafe pod adresem Śródka 1.

Na wstępie mieliśmy szczęście porozmawiać z przesympatyczną właścicielką – Gosią. Posiadanie własnej restauracji od zawsze było jej wielkim marzeniem. Mimo, że obecnie zajmuje się głównie zarządzaniem miejscem, wciąż wkłada wiele serca w przygotowanie potraw i nie porzuciła pasji jaką jest gotowanie – sama tworzy pyszny żurek! Na Winklu jest poniekąd rodzinnym przedsięwzięciem, a to bardzo pozytywnie wpływa na atmosferę restauracji.

Przekraczając próg odnieśliśmy wrażenie, że znajdujemy się w modnej kawiarni, a nie lokalu z kuchnią polską. Pierwszym skojarzeniem ze słowem pierogarnia są sosnowe meble i stoły nakryte kraciastą ceratą. Natomiast na Śródce dominują stonowane kolory, wygodne meble oraz siedzenie w oknach. Jest bardzo przytulnie, uroku dodają klinkierowe ściany, czarny sufit i oświetlenie o mocno pomarańczowej barwie, co sprawia, że najedzeni do syta goście najpewniej sięgną po deser, bo przecież kto nie marzy o chwili spokoju w centrum poznańskiego zgiełku?

Na początek na stoliku pojawił się chleb i miseczka smalcu. Bardzo polski element, równie popularny (chleb podają również w opisywanej przez nas kiedyś Wieniawskiego 5). Tutaj jednak zamiast smakowych maseł, smalec, który kroku im nie ustępuje. Mimo, że nie jestem fanką to odważyłam sięspróbować i nie żałuję, bardzo mi smakowało!

” Zgłodniałych oblężeńców pod nieprzyjacielem

Naszym żurem, a ruskim obżywił kisielem”

Tak o żurku pisał W.Potocki w XVII wieku. Już wtedy danie to było wielbione za smak oraz możliwość wykarmiania całej armii jedną zupą. Taki również jest żurek „Na Winklu”. Sycący, delikatnie kwaskowaty, z wkładką w przyzwoitej ilości. Są jajka, jest biała kiełbasa, jest dokładnie tak jak robiony przez babcię. My zamówliśmy jedną zupę (w sumie to jeden żur!) na dwoje, ponieważ Kuba od dziecka stara się pobić rekord zjedzonych pierogów, a jak wiadomo na to trzeba miejsca.

Inne marzenie należy do jednego z Asi kolegów, który powiedział kiedyś, że jego największym jedzeniowym pragnieniem jest zjedzenie schabowego wielkości talerza. Według obsługi jedząc schaboszczak z pyrami i kapuchą macie szansę takowe zrealizować. My jednak pozostaliśmy wierni pierogom. Z uwagi na dość duży ich wybór – 2 rodzaje w przeróżnych smakach, trochę nie mogliśmy się zdecydować, więc postawiliśmy na klasyk – dużą porcję ruskich z wody (ze skwarkami i śmietaną oczywiście!), kilka z kurkami, a także pieczone ze szpinakiem i serem. W kwestii pierogów mamy oboje wysoko postawioną poprzeczkę, bo wciąż pamiętamy smak tych robionych przez nasze babcie, latem ze świeżymi owocami, zimą z kapustą i suszonymi grzybami. Smak nadzienia to jedno, ale przede wszystkim cały sekret tkwi w cieście. Musi być cieniutkie i miękkie. Jeśli też tak sądzicie, te pierogi na pewno was nie zawiodą. Miejcie również na uwadze fakt, że są to pierogi domowe, ręcznie robione, a co za tym idzie są solidnych rozmiarów! Jedyne potknięcie tkwi w tym, że sosy są dodatkowo płatne. I wcale nie chodzi tu o cenę, tylko wydaje nam się, że z roztargnienia można zapomnieć ich zamówić, a jednak jedząc ruskie podane bez chrupiących skwarków czy śmietany sporo byśmy stracili.

Warto wspomnieć, że talerz pierogów zdecydowanie nie nadwyręży nawet studenckiego budżetu. Ceny wahają się pomiędzy 13 a 22zł za porcję. Dobra wiadomość jest taka, że jeśli nie podołacie – obsługa spakuje wam je na wynos!

Podsumowując, polecamy to miejsce wszystkim tęskniącym za tradycyjnymi, domowymi obiadami i każdemu z naszych 500 fanów z osobna (Wielkie Dzięki!). Przy okazji spaceru do Katedry i Bramy Poznania warto zahaczyć o „Na Winklu” albo pojechać tam, a spacer zaliczyć w ramach trawienia! Knajpka jest świetną alternatywą dla pierogarni w centrum. Nie zabraknie tam tradycyjnego jedzenia i przysłowiowej, polskiej gościnności. My na pewno wrócimy -Kuba rekordu nie pobił, a miejsce bardzo przypadło nam do gustu, a jest przecież tuż, zaraz, Na Winku!

16.02.2016

„Na Winklu” wciąż jest jednym z naszych ulubionych miejsc w Poznaniu. Wracamy tam bardzo często i zabieramy ze sobą znajomych zza granicy, żeby wspólnie spróbować przysmaki kuchni polskiej